کسي که محتاج عشق است در دنياي تنهايي با محروميت مي سوزد و جز خدا کسي نمي تواند انيس شبهاي تار او باشد و جز ستارگان اشکهاي او را پاک نخواهد کرد و جز کوههاي بلند راز و نياز او را نخواهند شنيد و جز مرغ سحر ناله صبحگاه او را حس نخواهند کرد.
عشق است که روح مرا به تموج وا مي دارد و قلب مرا به جوش مي آورد. استعدادهاي نهفته مرا ظاهر مي کند و مرا از خودخواهي و خودبيني مي راند. دنياي ديگري حس مي کنم و در عالم وجود محور مي شوم.احساس لطيف ، قلبي حساس و ديده اي زيبابين پيدا مي کنم. لرزش يک برگ، نور يک ستاره دور ، موريانه کوچک ، نسيم ملايم سحر ، موج دريا و غروب آفتاب ، همه احساس و روح مرا مي ربايند و ار اين عالم مرا به دنياي ديگري مي برند. اينها همه و همه از تجليات عشق است.